Kian the Menace

Last Christmas day, i spent most of the day sa kalsada, bakit? Kasi, umaga palang byahe na papuntang Bulacan at makalipas lang ang ilang oras, byahe naman ako pauwi ng Cavite. At ang talagang nagpasakit ng ulo ko ay ang byahe pauwi. Bakit? narito ang kwento:

Ako ay sumakay sa LRT, akala ko walang magiging problema, kaso nagkaron ng konting aberya. Dahil ito sa dala kong regalo, ang laman nito ay isang mahabang ambrasador(unan na mahaba) na naka giftwrap.

Guard: Boss, ano laman nito?

Kian: Di ko alam sir, eh nakabalot pa kasi.

Guard: (Ngumiti)

Pambihira, eh obvious namang mahabang unan ang nakabalot eh tinatanong pa, kungsabagay, sumagot din ako na di ko alam kaya tanga din ako.

Matagal na pinisil pisil ng guard ang regalo, sabay pinadaanan ng metal detector, at saka palang ako kinapkapan. Anyways, ok lang sakin yun kasi para din naman sa safety ng mga pasahero yun. Then nakasakay na din ako sa wakas.

Bumaba ako sa "Central Terminal" Station, pumasok ako sa "Park ‘n Ride"(Terminal ng bus), at himalang hindi manlang ako kinapkapan ng mga guards dun. Mukang wala silang natanggap na bambtret ah? At kalaunay sumakay ako ng bus papuntang Dasmariñas. Naupo ako sa bandang gitna, sa tatluhan, sa tabi ng bintana.

Mya mya, may umupo na isang pamilya sa tabi ko. Isang nanay, tatay, at dalawa nilang anak na isang batang mukhang 6 years old at isang baby na 1 year old lang cguro. At dahil sila ang nakatabi ko, nagsimula na ang Chistmas-day-sakit-sa-ulo ko.

Mabagal ang aming paglalakbay, sumapit kami sa Coastal Road at dun palang ay traffic na. Ang everyday traffic na nararanasan ko ay nadagdagan pa ng 5 kms na traffic, dun palang di ko na malaman kung hihimatayin na ko sa stress. Pero ang sumunod na nangyari ay talagang umubos sa chakra level ko…

Umiyak ang sanggol na karga ng nanay na katabi ko… "UNNGGAAAA! UUUUUUNNGGGGAAAA!" wika ng sanggol. "Ssiiit sssiiit siiit" sagot ng nanay. Pero hindi tumigil ang iyak ng bata, "UNNGGAAA!" palakas ito ng palakas! "UNGGGAAAAAAAAAAAAAA!" hindi mapatahan ng nanay ang kanyang anak. Kaya naman kinausap ko ang nanay at tinuruan ko siya ng natutunan ko nung elementary sa HELE (Home Education and Livelyhood Education):

Kian: Ate, try mo po siyang padapain…

Nanay: Wag mo kong turuan ng gagawin ko, sssiiiiit ssiiiit…

Baby: UNNGAAAA! WAAAAAAAA!

Pambihira, ako naman ay maayos at magalang na nakipag usap. Nag suggest lang naman ako ah, huhu.

Makalipas ang ilang oras na iyakan ay sitsitan(na wa epek), biglang nahawa ang bata sa likuran ng upuan namin, akalain nyo ba namang umiyak din ang bata! At di pa jan tapos, isang batang babae naman na karga ng nakatayong babae ang umiyak! Holy Cow…

Kung kayo mismo ay nasa kinauupuan ko nun, maiintindihan nyo kung ano ang tunay na kahulugan ng sakit ng ulo. Napakaingay talaga. At sa mga oras na yun, nagsisisi ako kung bakit hindi ko tinuloy na itakas yung mp3 player ng kapatid ko kaninang umaga.

Dumating ako sa Dasma, nakababa na din sa wakas, tinreat ko ang sarili ko sa mcdo(1 pc chicken, 2 rice, 2 extra gravy, 1 sprite), I celebrated that im still alive habang katabi ko ang unan na halos sira sira na ang balot…

Moral Lesson:

"Wag bumili ng extra gravy sa mcdo, may free gravy refill sila!" -Kian the Menace

Last night, nanunuod ako ng news. At isang balita ang talagang napag interesan ko. Yun ay balita tungkol sa mga smuggled na paputok… Naging interesado ako sa balitang yun kasi nakita ko ang kahon ng piccolo na napagdisketahan ko dun sa previous post ko dito sa blog entitled "Piccolo, piccolo, pano ka ginawa?". Napag disketahan ko ang piccolo kasi…

1. Ang nakadrowing sa kahon ng piccolo ay isang piratang may subong piccolo na may sindi.

2. Walang instruction kung pano ligtas na papuputukin sa bibig yung piccolo.

3. Ang nakasulat sa likod ng kahon ay ibang language.

Ngayon, ayon sa balita, pinupuslit daw ang mga paputok galing sa China, at pagkatapos ay papalitan ang kahon at lalagyan ng "Made in Bulacan" para hindi mabuking. Ayon sa interview:

Lalaking naka Blue: Pinupuslit lang namin to galing sa China, tapos lalagyan ng Made in Bulacan.

Buong tapang na inamin ng lalaki ito. Pero ng interviewhin ang taga Bureau of Customs:

Lalaking taga BOC: ay hindi totoo yan, kami dito sa Bureau of Customs ay mahigpit pagdating sa pagpasok ng mga paputok.

Wow, magkaiba ang mga sinasabi ng magkabilang panig! Sino kaya ang sinungaling? yung lalaking naka T-shirt lang sa kalsada o yung lalaking naka barong sa opisina? mahirap ata yun ah.

Ang nakakainis, hanggang ngayon ay wala paring malinaw na instruction kung pano papuputukin sa bibig ang piccolo, samantalang malinaw naman sa kahon:

na nakasubo yung piccolo… hay, malapit na ang new year di ko parin alam kung pano gagawin yun! aaarrrggg!

Moral Lesson:

"Retarded ang sumulat neto, huwag tularan" - Kian the Menace

Kahapon, nag half day ako sa office para ayusin ang business ko sa skul. on the way papuntang skul, naisipan kong i treat ang sarili ko sa Jollibee, matagal na kasi akong di nakakakain ng peborit kong Jolly Spaghetti. Kaya naman bumaba ako sa Dasmariñas Bayan para dun kumain sa Jollibee. at nung kinakain ko na ang Jolly Spaghetti ko, may tumutugtog na background music:

"Humahagikhik, humahalakhak

Di mapigilan ang tawa…

na, na, na, na, na, na, (di ko kam tong part na to)

Sa Jollibee, bida ang saya!"

Now, balik tayo sa main topic na napakalayo sa mga pinagtatype ko sa itaas. Marahil naitatanong nyo,

"Uy, Kian, bat mo naman nasabi na buwaya yung jeepney driver? Cute naman ang mga Jeepney Driver diba?"

Alam nyo kasi mga kids, ganito yan, sinubukan kong gayahin yung ginagawa sa palabas sa Channel 2, kaso di ko maalala kung anu ang title nun eh, ang host nun ay sina Christine Bersola at si Gabe Mercado, tinetesting nila ang pag uugali ng mga Pilipino, halimbawa, sinubukan nilang mag iwan ng cellphone sa isang lugar, tapos titignan nila kung may magsosoli. Ganun yun.

Kaya naman ako ay nagpanggap na akomplis ng palabas, at tinesting ko ang katapatan sa serbisyo ng mga jeepney drivers. FYI, 4 years of my college life, sumasakay ako ng jeep mula Dasma Bayan papuntang PCU. Kaya naman alam na alam ko kung magkano ang pamasahe, ang pamasahe papunta dun ay:

Estudyante/Senior Citizen: 6 Pesos

Regular Fare: 7.50 Pesos

Maliwanag na minimum lang ang pamasahe, pero dahil ako ay self proclaimed na akomplis, sumakay ako ng jeep papuntang Silang at kinausap ko ang driver:

Kian: Manong, dumadaan ba ito ng PCU?

Driver: Oo…

Kian: Magkano po hanggang dun?

Driver: (nag isip ng mga 5 seconds) DOSE LANG!

Pambihira ang driver ng jeep na ito, na may plate number na DVV 890, ang laki ng patong mo sakin ah? diba dapat 7.50 lang? Tas ang pagkakasabi mo pa sakin eh dose LANG? LANG? LANG? pambihirang patis talaga.

Pero, dahil ako din naman ang pasimuno ng sarili kong kalokohan, i have no choice, kailangan kong magbayad ng 12 pesos. Pero para makaganti, 7 pesos na tig 25 cents ang binayad ko, na naipon ko sa mga sukli ko sa Cafeteria ng Banko Sentral. at 5 pesos na tig pipiso.

Kaya ngayon mga kids, siguro naliliwanagan na kayo kung bakit buwaya yung jeepney driver.

Moral Lesson:

1. Huwag magtanong sa driver kung magkano ang pamasahe, kasi bukod sa Fare Matrix nila, may sarili silang Fare Matrix sa loob ng ulo nila. Dun nakalagay kung magkano ang sisingilin sa mga hindi nakakaalam ng tamang pamasahe. Magbayad nalang kayo ng buong 50 pesos.

2. Huwag din gayahin ang ginawa ko na nagpanggap na accomplice, mahirap maging accomplice kung wala kang sponsor.

Tuwing umaga, sa aking paglalakad papunta sa nilalangit kong tulay na nag dudugtong sa cityhomes at sa subdivision namin, malakas at malamig ang hangin, bakit kaya? Anu sa tingin nyo? Tama! kasi December na, at malapit na ang pasko! Pero naisip ko, paano na kaya ang pasko ko? hindi na kagaya nung mga nakaraang Christmas, may aguinaldo, eh ngayon baka di na ko bigyan kasi "may trabaho ka na! dapat ikaw na ang mag bigay!". hay… gusto kong bumalik sa panahon ng Christmas year 2001, kasi, yun ang taon na di ko malilimutan, ang paskong umabot ang napamaskuhan ko sa mga tita, tito, ninong, at ninang ko sa halagang 9,500! yun ang pinakamataas na record ko (o di ako nakikipag pataasan sayo! wag kang mayabang!). Kumpara sa last year na 3,000 lang ata, di ko na maalala, at syempre, may % pa ang mommy ko dun(revolutionary tax).

Pano kaya ang magiging takbo ng pamamasko ko ngayon? A basta, sasama ako sa mga pinsan ko na mag ikot sa mga bahay ng mga ninong at ninang ko sa Bulacan. Baka sakaling may maawa naman sakin. hehe.

At, siyempre, kumpleto ba naman ang pag popost ko dito kung walang halong panunuligsa? Well, speaking of pamasko, may nakita akong "billboard" sa may Expressway sa Coastal Road, ang nakalagay:

"Pamaskong Handog ng Pangulong Gloria Macapagal Arroyo, Extension of R-1 Expressway To…"

d ko na nabasa ang kasunod, kasi mabilis ang takbo ng bus. pero ang extension na yun ay para maibsan ang traffic sa may Bacoor every rush hour. Ginagawa ang extension na yun para dun na dumaan yung mga paliko papuntang Talaba, Kawit, Tanza, etc… (yun ay hula ko lang kasi tingin ko dun papunta yung kalsada).

Ngayon, bakit nakalagay dun eh PAMASKONG HANDOG??? eh hanggang ngayon eh tambak palang ng lupa dun sa ginagawang Extension ang nakikita kong achibment nila? Niloloko nyo ba ko o ano? hehe. Well, I therefore conclude that, yung Pamaskong handog na yun ay para sa Election 2007, este,  Christmas 2007 pala, sorry, tao lang ako, nagkakamali din ako sa pag tatype…

Moral Lesson:

wala akong maisip na moral lesson, HAPPY HOLIDAYS nalang sa inyo! (mamamasko po!) -Kian the Menace

Malapit na ang pasko, at malapit na din ang bagong taon. kaya naman ako’y naghahanap nung paputok na talagang paborito ko nung isang taon, ang paputok na ito ay tinatawag na "Piccolo". Ang piccolo ay kahugis ng sigarilyo, mas maliit nga lang ito at may pulang mitsa sa dulo na parang posporo.

Nakabili ako ng paputok na ito sa may Indang Cavite last Sunday nung pumunta ako sa bahay ng classmate ko. So whats so special about this firework? well, napansin ko ang kahon nito, pagmasdang mabuti ang harapan ng box ng paputok…

Kung mapapansin nyo, nakasubo sa mamang pirata ang piccolo. naisip ko tuloy, ganito ba paputukin ito? ang alam ko kasi sinisindihan ito at itinatapon. Pero ang machong pirata, sa bibig yata pasasabugin ang piccolo? na curious ako. kaya naman tinignan ko ang likod ng kahon para sa instruction kung pano papuputukin ang piccolo sa bibig ko. Subalit na disappoint lang ako sa aking nakita… eto ang likuran:

aw, ang labo naman, di nyo tuloy makita. Pero ang mga nakasulat diyan ay ibang langauge. kung mapapansin nyo, may 3 parts, ang una ay (PL), pangalawa ay (D), at ang pangatlo ay (SU). Sa tingin ko ang mga yun ay tumutugon sa bawat lengwahe na hindi ko malaman kung anu.

Ngayon, pano ko malalaman kung pano mgpaputok ng piccolo sa bibig? hay sayang, tiyak na bibilib ang nanay ko pag ginawa ko yun. Bakit kaya ganun? wala manlang kahit English na language? samantalang malinaw nyong nababasa sa bandang ibaba ng likuran ng kahon na ang paputok ay "MADE IN BULACAN"?

Ako mismo ay tumira sa Bulacan for a few years, pero wala namang ganitong mga language dun? Hay, at sa pag iisip ko, may nabuo akong istorya kung pano nabuo ang karton ng paputok na ito. Ang eksena, nakaupo si mang berto, may ari ng pagawaan ng paputok, sa kanyang opisina ng may pumasok na lalaki sa loob…

Mang Berto: O? Pareng Rico, ano ang satin?

Rico: Bro, natapos ko na yung design ng karton na gagamitin natin para sa piccolo!

Mang Berto: huh? anung kahon?

Rico: pambihira, Kahon, yung paglalagyan ng mga minamanufacture mong piccolo! tignan mo, nilagyan ko ng maangas na pirata na may subong piccolo! astig diba? sabay nilagyan ko ng ibang language na nakita ko sa internet sa likod para magmukang imported!

Mang Berto: Teka? eh bakit ikaw ang gumawa nyan? eh diba janitor ka dito? ayoko nyan, papapalitan ko yan sa mga tao ko!

Rico: eh bossing, napaprint ko na po ng 3 million copies eh. chinarge ko sa credit card nyo. Wala na tayong magagawa…

Mang Berto: Hesus Maria Joseph! pag nakita ni Kian tong paputok ko tiyak na ilalagay nya sa blog nya to!!

Rico: Sinong Kian?

hay… Isa pang napansin ko, may website pala na nakalagay, eto o: www.bwfireworks.com, pinuntahan ko yan at nakita ko na intsik din, wala din ako makitang naiintindihan ko. kaya naman mamaya, itatry ko nalang i add sa friendster ko ang email nila, bwfireworks@yahoo.com.cn.

Moral Lesson:

"Wag mong subukang paputukin ang piccolo sa bibig mo, kasi wala pang malinaw na instruction kung pano ito gagawin ng ligtas kagaya ng ginagawa nung pirata sa kahon." -Kian the Menace

Speacial Thanks:

To Kuya Nonoy, sa pag iiscan ng kahon ng Piccolo. Kahit na hindi mo naman mababasa to, this post wouldn’t be possible without you! hehe

Last Friday, Christmas party dito sa office, wala akong magawa habang excited ang lahat sa gaganaping Bingo mamaya. Kaya para makapagpalipas oras, naglaro nalang ako ng "Street Fighter" sa computer… maya maya, namigay si Sir Beni ng balut. nakakuha ko ng isa…

Sir Beni: O Kristian, nakakuha ka na ba ng balut?

Kian: Opo sir, tenk you po…

Sir Beni: O edi tatlo na ang balut mo jan?

Kian: hehe…

natawa din naman ako sa joke kahit papano, at kinahapunan, binigyan pa ko si Rubylita ng isa pang balut. Naisip ko tuloy, pano ko iuuwi ang mga balut na ito? Well, Simulan na natin ang panibago ko nanamang pakikipagsapalaran, this time ang mission ko ay:

"ingatan ang balut, iwasang mabasag para makain sa bahay!"

Nilagay ko ang mga balut sa bulsa ng bag ko. pag sakay ko ng bus, talagang ingat na ingat akong wag masagi ng kahit na sino ang aking bag… hiraap na hiraaap ako sa aking pagkakatayo.

At pagsapit ng Imus Cavite, sa wakas, nakaupo na din ako sa gitna ng dalawang girls, yung isang nasa may bintana ay tingin ko ay office girl na 28 years old, at ang isa ay cute na highschool student. Naging madali na para sakin ang ingatan ang mga balut dahil nakaupo na ako. Kaya lang ang sumunod na nangyari ay talaga namang nakakapang hilakbot! Tumayo ang babae sa may bintana, bababa na cya, binitbit nya ang kanyang bag ay nadali ang bag ko! at ang climax ay eto na, pagkasagi ng bag eto ang nasabi ko:

Kian: ay! ITLOG KO!

Cute na Highschool Student: (Napatingin sakin) ………….

Agad na natuliro ang utak ko… at kinausap ko ang aking sarili… anu nga ba ang sinabi ko? sinabi ko bang itlog ko? MY GOD, jahe, nakakahiya. kaya ang ginawa ko nalang, binuksan ko ang bag ko at inilabas ko ang balut, para lang makita nung katabi ko na yun yung itlog na sinasabi ko, at hindi ang iniisip ng green nyang utak. hehe.

Anyways, nakauwi naman ako ng bahay at dala parin ang balut "In good condition". in short:

                   "MISSION ACCOMPLISHED! JOB WELL DONE!"

Moral Lesson:

"Pag mag uuwi ka ng balut, ibalot ito sa lumang dyaryo para hindi madaling mabasag. Huwag gayahin ang ginawa ko na nilagay ko lang sa bag, ang gumagawa lang noon ay mga Professional Egg Handler na kagaya ko" -Kian the Menace

Hay, eto nanaman ako, walang ginagawa sa office, kaya magkukwento nalang ulit ako. This time, ang kwento ko ay tungkol sa isang vandalism sa bus na sinakyan ko nung isang araw…

Ang tinutukoy ko ay sulat sa likod ng upuan ng bus, na natapat naman na nasa harap ko. kaya malinaw na malinaw kong nabasa ang mga salitang…

                                Sino gustong magka bf,

                                    taga bucal lang ha

hehe… sino kayang nagsulat netong walang kakwenta kwentang advertisment na ito? at naisip ko tuloy, sa kung sino man ang nagsulat nito, pano nalang kung nagkataong babae ako at akoy taga bucal? At pano rin kung gustong gusto ko na talagang magka BF? panu ngaun yan? tsk tsk… sayang diba? nawala ang chansa ko na magka bf. wala ka manlang nilagay na cell #? o address manlang para maging magka penpal tau? hayyy sayang talaga.

malamang ang nangyari, habang sinusulat nya ang mga salitang yan, biglang dumating ang conductor, at nahuli siya. o di kaya naman ay habang sinusulat nya yun, nagkataong yung katabi nya ay isang girl na taga bucal, at gusto nang magka bf, kaya pinigilan na cyang isulat ang contact number nya, and they live hapili eber apter…

actually wala akong balak na ikwento to, kaya lang boring talaga ngayon dito sa office, walang ginagawa. Christmas party kasi, mamaya pa yung kasiyahan…

Moral Lesson:

"Basahin mo ang mga vandalisms sa mga upuan ng bus, lalo na yung mga naghahanap ng gf/bf. Malay mo, siya na pala ang babae/lalaking pinakahihintay mo sa buhay mo… at pag nangyari yun, alalahanin mo ang moral lesson na ito, at pasalamatan mo naman ako." -Kian the Menace

Last Friday, yung bus na nasakyan ko pauwi ay tayuan na(lagi naman), napapwesto ako sa bandang unahan, yun bang isang preno lang ng bus driver eh mauuntog na ko sa TV ng bus… pero sinwerte ako, may bumaba sa may Airport Road, bumaba ang isang babae, may nabakanteng upuan malapit sa tinatayuan ko, tinignan ko agad ang ibang naka tayo, wala namang babae kaya naupo ako(naimagine ko ang masasamang tingin sakin ng ibang nakatayo).

anyways, punta tayo sa main reason kung bakit ang title ng post na ito ay "Kian, ala Joe d’ Mango?". bakit nga ba? well eto ang kwento…

pag upo ko sa upuan, napansin ko na ang katabi kong babae ay umiiyak… nung una di ko siya pinapansin, pero kalaunan ay naawa naman ako, kasi umiiyak siya at wala manlang siyang panyo na pamunas ng mata nya. kaya inofferan ko siya ng tissue, sabay dasal na sana di na siya humingi ng isa pa kasi yun na ang last tissue ko…

after that, iyak parin siya ng iyak, at nilakasan ko ang aking loob at akin siyang kinausap….

Kian: Ate ok ka lang ba?

Babaeng Umiiyak: (sniff!) (sniff!)

ayun, napahiya ako… d ako pinansin… pero maya maya ay nagsalita siya at kinausap ako!

Babaeng Umiiyak: Pag ikaw ba nanligaw eh isang babae lang?

Kian: huh? (nagulat) mmmm, oo naman… bakit po?

Babaeng Umiiyak: kasi, yung lalaking crush na crush ko, niligawan ako, then tumigil cya, tapos nalaman ko nalang na may gf na pala siya…

Holy Molly! d ko alam ang dapat kong isagot, kaya ako’y tumahimik na lang… pero nakahalata yata na d ako iimik, kaya nagsalita ulit siya:

Babaeng Umiiyak: Bakit ganun, kung kelan mahal ko na siya chaka ko pa malalaman na ganun?

Nagisip ako ng sasabihin, pero wala talaga akong maisip na isasagot sa kanya… mahina kasi ako sa mga ganyan, impromtu speech. pero sumagot ako ng:

Kian: mabuti na yung ganun miss, nalaman mo agad na ganun pala ang ugali niya.

Wow, ang galing ni Kian, kopyang kopya yung sinabi Carmina Villaroel sa palabas na SIS!, at pagkatapos kong sabihin yun, sinabi nya sakin ang ibang detalye tungkol sa kanyang iniiyakan, at nalaman ko din na ang pangalan nya ay Carla.

Si Carla ay isang 3rd year college student, cya ay medyo maputi, at singkit, mukang chinese(pwede).

Hindi ko inaasahan na ibubuhos nya sakin lahat ng details, i mean, sino ba ko? Ako naman ay isang hamak na pasahero lang na naupo sa tabi nya? Mabilis ang byahe namin, himalang wala halos traffic! ayos, maaga akong makakauwi!

So ayun, makalipas ang matagal na tanung dito, sagot doon, payo dito payo doon, dumating na kami sa Guevarra Street, didiretso pala ang bus kasi fiesta sa Dasma kaya naisip ko na sa Waltermart ako bababa. At nang malapit na akong bumaba, nagisip ako ng last word ko para sa kanya, at aking sinabi:

Kian: Malapit na kong bumaba, kaya mo yan, ang dami pang lalaki jan, makakapili at makakahanap ka din ng para sayo.

wew, alam ko na the way i deliver that line ay talaga namang pamatay. kaya lang, nagulat ako sa kanyang reaksyon… She held my hand at sinabing…

Carla: Please, wag ka munang bumaba, sa bahay ko na ikaw mg dinner, kailangan ko lang ng makakausap, ok lang ba?

Bumilis ang heartbeat ko… d ko alam ang isasagot ko… i never encountered anything like this in my entire life! kung anu anu ang pumapasok sa utak ko… ako ay sumagot…

Kian: #########################################

end of story… its up to you kung pano nyo tatapusin ang kwento… 

Note:

this story may sound na gawa-gawa ko lang, pero po totoo yang kwentong yan… at hindi ko na pinalitan ang pangalan ng girl kasi napakaliit ng chansa na mababasa nya tong blog ko.

Moral Lesson:

"Kung ikaw ay mag kukwento, siguruhin mong tatapusin mo. Kasi, sayang lang ang oras ng bumasa ng kwento mo kung hindi naman pala tapos" -Kian the Menace

Last Tuesday, habang ang bus na sinasakyan ko ay nasa bandang Palico, Imus Cavite, may nakita akong dalawang babaeng estudyante sa kalye, sila ay naka uniform ng St. Emilene Academe, ang school kung saan ako nag graduate ng elementary…

At dahil naalala ko ang aking school nung elementary, naalala ko nanaman tuloy ang taong naaalala ko pag naiisip ko ang St. Emilene, siya ay si Ms. Andrea L. de Castro, siya ay teacher ko sa Sibika at Kultura, at higit sa lahat, crush na crush ko siya…

Si mam Andrea ay matangkad, maputi, maganda, at sexy… at siya lang ang tanging naging teacher ko na tinawag ako sa nickname ko na "Kian". At tuwing naaalala ko siya, naalala ko yung pangyayari na nag leave yung teacher namin sa Filipino, at siya ang pumalit! weeee!

At dahil hindi naman niya forte ang magturo ng filipino, iba ang ginagawa namin tuwing Filipino time, nagdadala siya ng mga pictures, at sa pictures na ipapakita niya, pinapagawan niya ng istorya ang mga yun. mahirap bang maintindihan? bigyan ko kayo ng sample…

ang picture na yan ay kuha sa may Imus, nakikita nyo na may dalawang cute na traffic enforcers ang nakatambay… Sa picture, makikita nyo na maluwag ang kabilang kalsada na papuntang manila, bakit maluwag? eh kasi, yung mga lumiliko pa kaliwa na galing ng Manila ay bumara sa kabilang lane… kaya traffic, at maliwanag na ang dalawang traffic enforcer ay walang silbi…

balik tayo sa istorya…

"The Adventures of Budoy en Buknoy"

Budoy: Pareng Buknoy, napanuod mo ba yung laban ni Pakyaw at Muralis?

Buknoy: Oo, ang galing galing ni mani, 3 rawnd lang!

Budoy: Oo nga, buti pa siya madami nanamang kwarta, samantalang ako walang pambili ng bagong uniporme, kasi itong uniporme ko eh kupas na…

Buknoy: Uniporme? ah oo nga kupas na, teka, naka uniporme pala tayo? dapat pala eh nagtatrapik tayo dun sa kanto?

Budoy: ay oo nga no? kala ko kasi naka pambahay lang ako…

Buknoy: Ang tanga naman natin…

At pag isusubmit na ng buong klase ang kani-kanilang 1 whole sheet na intermediate pad, ang babasahin lang ng crush ko ay ang papel nina:

1. John Edward Carpena

2. Audrey Ruth Anchos

3. Abigail Aquino

Sino sila? sila yung mga honor student ng section namin. (Hindi ko inimbento ang mga pangalan na yan, natatandaan ko lang talaga ang mga pangalan nila). Nakakainis, bakit yung kanila lang ang binabasa? porke ba honor student yung mga yun eh kanila lang ang may sense ang sinulat? may sense din naman yung sinulat ko ah? diba nabasa nyo naman? hehe…

Anyways… love ko parin si Ms. Andrea… kahit na ni isang beses hindi nya binasa ang mga ginawa kong kwento… kaya lang malamang may asawa na cya ngayon… T_T

"Sayang, bakit hindi kita niligawan, ngayon ako’y nanghihinayang, kasi naman, tatanga tanga pa ako noon… walang humpay na paghintay sa hindi dumarating na pagkakataon…."

Moral Lesson:

"Pag ang binabasa lang ng titser mo ay mga gawa lang ng mga honor student, wag ka nang magpakahirap na mag compose ng talata na may malalalim na salita, ang babasahin lang naman ng titser mo sa papel mo ay ang pangalan mo, at pagkatapos ay maglalabas siya ng bolang kristal para hulaan ang grade mo…" -Kian the Menace 

Kaninang umaga, gumising ako ng maaga para maiwasan ang trapik. I’m sure lahat naman ganun ang ginagawa pag Monday. pero dahil sa ganun nga ang nakagawian ng mga tao pag lunes, d pa nakakalayo ang bus sa terminal ay puno na. Well, kaninang umaga talagang libang na libang ako sa nasakyan kong bus, pano ba naman kasi, halos lahat na ata ng pasahero na nakatayo eh galit na galit sa kundoktor. The scene is, tayuan na, at pinapausog papunta sa likod ng kundoktor yung mga pasahero na nakabara sa gitna:.

Kundoktor: ah mam paki usog lang po ng kongti sa likod para hindi magkasiksikan dito sa unahan.

Babaeng naka RED: jan lang po ako sa SM Bacoor! (Pasigaw)

Kundoktor: sige na po pakiusap lang po para hindi na tayo mahirapan d2 sa unahan.

Babaeng naka RED: EH MAHIHIRAPAN NAMAN AKONG BUMABA!

Matapos ang madugong pakiusapan, sumuko ang kawawang kundoktor… maya maya pa ay may sumakay na babaeng komedyante, bakit kamo komedyante? eh kasi nakakatawa siya. sabihin nyo nang mababaw ako pero natawa ako sa eksenang ito:

Babaeng Komedyante: Manong, may upuan pa po?

Driver: Tayuan na po tayo mam…

Babaeng Komedyante: (umakyat ng bus) Ay, standing na pala.

hahaha. korni ba? d ko kasi malaman kung nagpapatawa ang babaeng yun eh. makalipas ang ilang minuto ng trapik, nagsakay ang bus sa may Bacoor, madaming sumakay, at dahil siksikan na sa unahan, muling nakiusap ang kundoktor:

Kundoktor: makikiusog nalang po sa likuran para di tayo siksikan d2 sa unahan….

Pasahero 1: Gago wala na kong uurungan d2! puno na!

Kundoktor:  kahit konti lang po du….

Babaeng naka RED: KUNG GS2 MONG UMUSOG SA LIKOD EH IKAW NALANG!

Pasahero 2: Hindot kasi nagsasakay pa eh puno na nga…

Kundoktor:  Inaayos ko lang po, kasya pa kasi du…

Babaeng naka RED: IKAW NA NGA LANG ANG PUMUNTA DUN… umagang umaga sinisira araw ko…

hehe… ang sarap ng pwesto ko habang nagsasagutan sila, nakaupo kasi ako eh. pero bakit nga kaya ganun? bat ayaw nilang umatras sa likod? nakakamatay bang tumayo sa likod ng bus? ang mga dahilan na naririnig ko eh malapit lang naman ang bababaan nila kaya dun nalang sila sa bandang unahan… ang sagot ko sa dahilan na yan ay "Isang malaking kabobohan!" anu ba naman yung umatras ka sa likod para wala nang gulo diba? chaka ibababa ka naman ng driver kahit na nasa likod ka pa ng bus. chaka dun sa sinabi ng Babaeng naka RED na nasira ang araw nya, ang tingin ko siya mismo ang sumira sa araw nya eh…

Nakalampas na ang trapik, at nakarating kami sa coastal road, mabilis na ang takbo ng bus, tumutugtog ang kantang "Bitiw" sa radyo, bagay na bagay sa mga nakatayo sa bus, hehe, "wag kang bibitiw bigla, wag kang bibitiw bigla, higpitan lang ang iyong kapit…" haha!

Note: ang mga nabasa ay munting saloobin ko lamang, iba iba tayo ng pananaw tungkol sa iba ibang bagay, para sakin ay dapat lang na umatras sa likod ang mga nakatayo sa bus… hehe